قلم عشق

اگه مي تونستم تو دنيا يه چيز ديگه باشم ، اشک مي شدم . چون تو چشمات متولد مي شدم ، رو گونه هات زندگي مي کردم ، رو لبات مي مردم .

شايد آنها هم منتظر كسي باشند،

يا آنكه از دوري يار خود غمناك اند،

وقتي كه در درياي طوفاني دلم، سوار بر كشتي اشك هستم تو در كنارم

وقتي كه شراره هاي غم همچون تيرهاي سهمگين قلب مرا نشانه مي

روند،اين ترنم هاي زيباي صدايت هستند كه براي قلبم سپري محكم و نفوذ

اي تمام هستي من،

هرچند مرا از خاطراتت بيرون رانده اي،

آري، هنگامي كه غبار انتظار ديدارت براي هميشه بر قلب شكسته ام نشست و هنگامي كه

برگهاي تكرار زندگي ام

فرشته آرزو هاي من،

 

با تو که بودم دریا را می توانستم به آتش بکشانم.با تو که بودم می توانستم

خواب پرندگان را تعبیر کنم.و با شاخه های درختان حرف بزنم.یادت هست؟

نمی دانم تا به حال چند بار به دنیا آمده ام .نمی دانم چند بار مرا صدا کرده ای

.یادت هست؟ می خواستم با بهار برایت خانه ای بسازم ،کنار رودخانه ای

که از ماه سر چشمه می گرفت.می خواستم با تو چراغی برای شبهای

بی کسی اطلسی ها روشن کنم . می خوستم با تو از پلکانی بالا بروم که

به خدا می رسید. یادت هست؟ با تو که بودم همه حرفهایم جوان بودند و

همه ترانه هایم بوی عشق می دادند.و من هیچ وقت دلتنگ نمی شدم.

من و تو همسایه خوشبختی بودیم. یادت هست؟ اما من و تو ساکن مهمانخانه

پاییز بودیم و نمی دانستیم . ساعتهایمان را گم کرده بودیم و یادمان رفته بود

که غروب در راه است.غروب امد و حتی نگذاشت که برای اخرین بار به

گلدانهایمان اب بدهیم. ختی نگذاشت شعری را که نوشته بودیم

دوباره بخوانیم. یادت هست؟ هوای همه آیینه ها بارانی بود و من و تو

بدون چترمنتظر آمدن زنبق ها بودیم. با تو که بودم بهانه ای برای شعر

گفتن نمی خواستم. وقتی تو بودی تمام سلولهایم شاعر بودند. با تو که

بودم دستهایم به مهتاب ختم می شد و گلویم به آوازهایی که هزار خورشید

را درخود نهان داشتند.یادت هست؟.مگذار بی تو هستی ام پرپر شود.

به او بگوييد كه چه بي صبرانه روزها را درآرزوي ديدنش سپري ميكنم و چه نا اميدانه يكي يكي آرزوهايم

ترين سلام ها را به پيشواز ميروم تا مگر از راه برسد... گمشده ام را بيابيد

آنقدر مرده ام که هيچ چيز نمي تواند مردنم را ثابت کند و آنقدر از اين دنيا سيرم که روز مر گم را جشن

مي گيرم و اگر اين دنيا رو دوست مي داشتم رو تولدم نمي گريستم.

زندگی کردن و زنده بودن در این دنیا را تحمیلی بر خود میدانم.

زندگی در این دنیا حکمی است که خداوند به پرونده من عاشق گناهکار زده است و مدت آن نیز مشخص نیست.

مدت زندگی کردن من در این دنیا یا در این زندان بستگی به عاشق بودنم دارد.

اگر عاشق باشم اگر مجنون باشم اگر فرهاد باشم حکمم این است که تا آخر عمر در این دنیا زندگی کنم و نتوانم به پیش معشوق واقعی بروم.

من عاشقم من یک زندانی هستم و گناهم نیز عاشق تو بودن است و تا زمانی که عاشق تو باشم باید در این دنیا زندگی کنم و غم دوری تو از معشوق واقعی را تحمل کنم.

دلم میخواهد با تو به آن دنیای جاوید که وعده گاه عاشقان است پر بکشم و در آسمانش با تو همانند دو کبوتر عاشق پرواز کنیم.

بدون تو دنیای جاوید برایم قشنگی ندارد و قشنگی دنیا جاوید را در تو میبینم و عشق تو رت مجوز ورود به بهشت جاوید خداوند میدانم.

خنده ات رو به همه بده، ولي لبخندت را به يه نفر، عشقت را به همه بده،ولي وجودت را به يه نفر، بذار همه عاشقت باشن، ولي خودت عاشق يه نفر باش